φασσα fassa3

Published on December 20th, 2013 | by Kynoclub

0

Για φάσσες… στην Αγγλία!

Κείμενο-φώτο: Ν. Φωτακόπουλος

 Αν βιώσεις μια φορά το κυνήγι της φάσσας στην Αγγλία τότε είναι βέβαιο πώς θα σου μείνει αξέχαστο. Και όχι μόνο θα σου μείνει για πάντα αποτυπωμένο στην μνήμη αλλά πάντα κάτι θα σου τρώει τα σωθικά.

Σε μια συνηθισμένη ημέρα θα ρίξεις 200 και βάλε φυσίγγια και θα πάρεις από 20-30, έως και 100 ή περισσότερα πουλιά! Και για όσους τους ξενίζουν τα νούμερα και η αναφορά του γράφοντος σε αυτά να σημειώσουμε πώς έτσι (με νούμερα) αντιμετωπίζουν το κυνήγι της φάσσας οι κατ εξοχής σπορτίβ κυνηγοί, που δεν είναι άλλοι από αυτούς της Βρετανίας… Ναι στην χώρα που γέννησε το πόιντερ και τα τέσσερα σέττερ, τα λάμπραντορ, τα σπρίνγκερ, τα μπήγκλ, τα φοξ χάουντ το πλαγιόκαννο και το αγελαίο κυνήγι της αλεπούς, η φάσσα αντιμετωπίζεται σαν …επιβλαβές που κυνηγιέται ολόκληρο το χρόνο και παντού! Αυτό το παντού μην το παίρνετε και τοις μετρητοίς, μια και στην Βρετανία ο όρος «ελεύθερο παραδοσιακό κυνήγι» είναι μια έννοια άγνωστη, τουλάχιστον όπως την εννοούμε εμείς.

fassa1 Σε αυτή τη χώρα δεν υπάρχει ούτε ένα τετραγωνικό μέτρο γης που να ανήκει στο δημόσιο. Παντού και σε όλη της την έκταση, ακόμα και το τελευταίο χωράφι, ανήκει σε κάποιον ιδιώτη πλούσιο ή φτωχό. Και από ότι μάθαμε, η γη (χωράφια) δεν είναι και ιδιαίτερα ακριβή. Συνήθως τα καλλιεργήσιμα (σχεδόν όλα) αγροτεμάχια  έχουν μέγεθος 100, 200, 500 ίσως και 1000 στρέμματα. Στον ιδιοκτήτη ανήκει η παραγωγή (στάρι, κριθάρι κ.λ.π.), αλλά και το θήραμα! Έτσι απαγορεύεται να πάει κάποιος να κυνηγήσει σε ξένη ιδιοκτησία, ή ακόμα και να την διασχίσει.

Ο ιδιοκτήτης της γης επομένως μπορεί να κυνηγήσει μόνος του ή να  εκχωρήσει τα κυνηγετικά δικαιώματα σε τρίτους με αμοιβή ή και χωρίς, στα πλαίσια της βρετανικής φιλοξενίας. Όμως το συνηθέστερο καθεστώς είναι αυτό που βίωσε και ο γράφων με τους συγκυνηγούς Αντώνη Κακούρη και Δημήτρη Κολοκοτρώνη (κατευθείαν απόγονος του συμπατριώτη μου εκ Γορτυνίας «Γέρου του Μωριά») μαζί και ο γνωστός …οπερατέρ Μανώλης Κατσίπης. Και τι βιώσαμε; Μια αγορασμένη τριήμερη κυνηγετική πανδαισία, που τουλάχιστον τον γράφοντα τον έκανε να προβληματιστεί για μια ακόμα φορά σχετικά με την έννοια του «ελεύθερου παραδοσιακού κυνηγίου».

Τα τρία ελληνικά τουφέκια συνετέλεσαν στην μείωση κατά 2-3 εκατοντάδες πουλιά, του απίστευτου σε αριθμούς πληθυσμού της φάσσας, που λεηλατεί στην κυριολεξία την σοδειά των βρετανών αγροτών.

Τα μέρη που κυνηγήσαμε ήταν κοντά στο Μάντσεστερ και στο Λίβερπουλ, απόλυτα τυπικά της Αγγλικής υπαίθρου, η οποία θυμίζει ένα απέραντο περιποιημένο πάρκο με εναλλαγή καλλιεργημένων χωραφιών δασών και δασυλλίων, μεπαντελή έλλειψη …αυθαιρέτων, χωματερών, σκουπιδότοπων μπαζότοπων και λοιπών ελληνικών «ειδυλλιακών» εικόνων.

Οι βρετανικοί ουρανοί και τα τεράστια δενδρα δεν φιλοξενούν μόνο φάσσες. Πάμπολλα  είναι τα φασσοπερίστερα και τα αγριοπερίστερα, καθώς …και τα κοράκια: Ειδικά αυτά τα τελευταία αποτελούν καλοδεχούμενο στόχο για τους βρετανούς φίλους του τίρου. Οι αναλογία ανάμεσα στις φάσσες και στα λοιπά περιστεροειδή είναι πολύ σχετική και εξαρτάται άμεσα από τον κυνηγότοπο. Χαρακτηριστικό είναι πώς την πρώτη ημέρα, από τα 100 συνολικά πουλιά που ήταν η κάρπωση των τριών της ελληνικής εξόρμησης, τα 20 περίπου ήταν αγριοπερίστερα και φασσοπερίστερα. Την δεύτερη ημέρα όμως, ούτε τα είδαμε ούτε τα ανταμώσαμε. Μόνο 2-3 κοράκια έπεσαν μετά από επιτυχημένες βολές του Δημήτρη. Όσο για τα άλλα θηραματικά είδη όπως τους λαγούς, τα ελάφια, τους φασιανούς, τα αγριοκούνελα, τα υδρόβια κ.λ.π. η όποια σύγκριση με τα ελληνικά δεδομένα είναι τουλάχιστον ατυχής.. Εντύπωση πάντως μας έκανε το ότι πουθενά δεν είδαμε μικρόπουλα, όπως είναι π.χ. τα σπουργίτια, για τα οποία οι σιτοβολώνες της Βρετανίας είναι παραδεισένιος βιότοπος.

Μετά από πέντε ή έξι ολόκληρα χρόνια τείνω στην αθώωση του ανάγωγου κυρίου Μπίσλεϋ, αν θυμάμαι σωστά το όνομά του. Οι παλιοί αναγνώστες μου από το «Έθνος-Κυνήγι» ίσως θυμούνται παλαιότερη αποστολή για φάσσες στην Οξφόρδη κοντά στο Λονδίνο, όπου ο οργανωτής κυνηγίου κ. Μπίσλευ διάλεγε στο τέλος της ημέρας τα πουλιά, πετώντας περισσότερες από τις μισές  φάσσες στα ρέματα για να τις φάνε οι αλεπούδες όπως τουλάχιστον έλεγε γελώντας ή …μουγκρίζοντας. Όλα αυτά τα χρόνια δεν μπόρεσα να εξηγήσω ούτε εγώ, ούτε ο τότε συνκυνηγός μου Γιώργος Χαρβαλιάς, γιατί ο κ. Μπίσλεϋ πέταγε τις φάσσες μας…

fassa2

Η δικαίωσή του ήρθε μετά από μερικά χρόνια, όταν οι ….επιρρεπείς  σε βρετανικά κυνήγια φάσσας συνκυνηγοί μου Αντώνης και Δημήτρης μου έδειξαν τα ολόφρεσκα αυγά της αηδιαστικής πράσινης παχιάς μύγας, η οποία καθόταν από πουλί σε πουλί, εναποθέτοντας ένα διάφανο λεπτό στρώμα αυγών που έμοιαζαν με αλεύρι.  Χωρίς δεύτερη κουβέντα τα πουλιά πεταγόντουσαν μια και ο κίνδυνος για γαστρεντερικές (;) περιπέτειες  από την κατανάλωσή τους (ακόμα και από το πιάσιμό τους) ήταν ιδιαίτερα μεγάλος. Με πόνο ψυχής κατανόησα τον κίνδυνο και την επόμενη ημέρα φρόντισα να πάρω μαζί μου νάιλον σακούλες, όπου τοποθετούσα μέσα τα πουλιά σαν επτασφράγιστο μυστικό.

Και μια που το ‘φερε η κουβέντα, ομολογώ πώς ποτέ στην Ελλάδα δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία στον κίνδυνο που μπορεί να αντιπροσωπεύει μια πράσινη μύγα. Ίσως γιατί δεν έχω σχεδόν  ποτέ εκτεθειμένα θηράματα. Ίσως και να είναι διαφορετική η εγγλέζικη μύγα από τις δικές μας. Λέω ίσως… Ίσως όμως και να είναι θέμα κουλτούρας. Όταν στην  Βαρβάκειο αγορά υπάρχουν εκτεθειμένα κρέατα και οι κάθε είδους μύγες κάνουν πάρτι, μάλλον έχει περάσει στο υποσυνείδητό (μας) πώς δεν τρέχει και τίποτα με μια τόση δα μυγούλα που βολτάρει πάνω σε τρόφιμα, κρέατα και σπανιότατα στα φονευμένα θηράματα…

Δεν ξέρω αν η επιλογή των φυσιγγίων από τον οικοδεσπότη  Αλλά έγινε με κριτήριο την οικονομία (τσιγκουνιά), ή με την διορατικότητα που διακρίνει τους Άγγλους κυνηγούς. Όσο και αν σας φαίνετε παράξενο, τα φυσίγγια που μας έδωσε για κυνήγι ήταν ΕLEY 30 γραμμαρίων και 6 1/2 νούμερο. Το σχόλιο μου έχει να κάνει με τα κατά την γνώμη μου αναποτελεσματικά 30 γραμμάρια σκάγια για κυνήγι φάσσας στην υγρή και κρύα Αγγλία (15c), όταν στην Ελλάδα κυνηγάμε τα Αυγουστιάτικα εύθραυστα ορτύκια με 32 και 34 γραμμάρια σκάγια διασποράς. Ίσως η ελαφριά γόμωση να δίνει σημαντική οικονομία στον διοργανωτή που χρεώνει τα φισίγγια στους πελάτες του, οι οποίοι ξοδεύουν ακόμα και 1000 την ημέρα ανά παρέα. Ισως από αυτή τη μεταπώληση έχει σημαντικό κέρδος (αυτή είναι η λογική εξήγηση που μπορεί να δώσει ο καχύποτος πελάτης ή παρατηρητής). Ο καλόβολος όμως άνθρωπος που βλέπει τα πάντα με θετική προσέγγιση όπως εγώ, έχει την εξής πειστική εξήγηση: Οι περισσότεροι κυνηγοιι που θα ρίξουν 200 και 300 φυσίγγια των 30 γραμμαρίων, στο τέλος της ημέρας θέλουν ένα ή δύο ντεπόν για τον πονοκέφαλο. Αν έριχναν φυσίγγια με 36 γραμμάρια ή …μάγκνουμ (όπως κάνουν πολλοί φασσάδες στην Ελλάδα), θα ήθελαν 2-3 ντεπόν και μαλάξεις στον ώμο, ενώ την επόμενη ημέρα θα είχαν βγει εκτός λόγο καταπόνησης. Ακόμα και ο πολύπειρος «Τουφεκαλεύρης» (όνομα και πράμα) που είναι επιρρεπής στην κατανάλωση (χωρίς λόγο) εκατοντάδων φυσιγγίων ανά έξοδο, θα είχε καταρρεύσει από την επαναλαμβανόμενη ανά λεπτό ανάκρουση και τα ντεσιμπέλ της τουφεκιάς.

Στην Αγγλία απαγορεύεται παντού το κάπνισμα. Σε εστιατόρια, ξενοδοχεία (και στα δωμάτια), μπαρ, αεροδρόμια κ.λ.π  Μόνο στο δρόμο και στο …καρτέρι δεν απαγορεύεται. Όπως ήταν λοιπόν φυσικό, οι καπνιστές της παρέας Αντώνης και Δημήτρης μας εγκατέλειπαν ανά τακτά διαστήματα και έβγαιναν έξω για να καπνίσουν. Φυσικά έσβηναν και την γόπα τους σε τασάκι. Τώρα γιατί αναφέρουμε τα περί καπνίσματος; Ετσι σαν συμπαράσταση και κατανόηση της …πίκρας του να μένει κάποιος άκαπνος επί 7-8 ώρες, μια και τόσο κράτησε το ταξίδι της επιστροφής μαζί με την δίωρη καθυστέρηση των «Ολυμπιακών Αερογραμμών». Αναφέρουμε όμως την βρετανική αντικαπνιστική υστερία και για έναν ακόμα λόγο. Διότι και μέσα από αυτή την κατεξοχήν εξαρτημένη συνήθεια (ο γράφων είναι πρώην μανιώδης και επί δεκαετίες καπνιστής) μπορεί κάποιος να καταλάβει την διαφορά της συμπεριφοράς Βρετανών και Ελλήνων, απέναντι στους νόμους και στους συμπολίτες τους. Εκεί δεν διανοείται κάποιος να ανάψει τσιγάρο σε κοινόχρηστο χώρο, ούτε φυσικά να πετάξει την γόπα του στο δρόμο…

Πως θα πάτε… Πως θα κυνηγήσετε…

Η οργάνωση ενός κυνηγίου στη Μεγάλη Βρετανία κανονίζεται εξολοκλήρου από τον οργανωτή της εκδρομής. Το κυνήγι διεξάγεται 2 φορές τον χρόνο (το Φεβρουάριο-Μάρτιο και τον Ιούλιο-Αύγουστο), με 4 ομάδες κυνηγών το Φεβρουάριο-Μάρτιο και 4 ομάδες κυνηγών τον Ιούλιο-Αύγουστο με μέγιστο αριθμό κυνηγών ανά ομάδα (group) τα 4 με 6 άτομα.

Η εκδρομή ενδεικτικά περιλαμβάνει:

  • Τα αεροπορικά εισιτήρια (από και προς τη χώρα προορισμού).
  • Τη Βρετανική Άδεια Κατοχής κυνηγετικού όπλου.
  • Όλα τα έξοδα διαμονής και διατροφής.
  • Τη μεταφορά των θηραμάτων στην Ελλάδα.
  • 250 φυσίγγια ανά άτομο.
  • Τις μεταφορές από και προς το αεροδρόμιο (στην Βρετανία) και την μετάβαση από και προς τον κυνηγότοπο καθημερινά.
  • Τον απαραίτητο εξοπλισμό για τη διεξαγωγή του κυνηγίου (φυλάχτρες, ομοιώματα, μαγνήτες, κλπ).
  • Οδηγούς κυνηγίου για τη σωστή τοποθέτηση στο χώρο κυνηγίου και φυσικά μεταφραστές της Αγγλικής γλώσσας.
  • omiomataΔύναται να παρακολουθήσουν την εκδρομή και άτομα που δεν θα κυνηγήσουν ύστερα από συνεννόηση. Η οργάνωση του κυνηγίου θα πρέπει να κανονιστεί τουλάχιστον 1 μήνα πριν το ταξίδι, εάν δεν υπάρχει η Βρετανική άδεια κατοχής και ο κυνηγός θέλει να μεταφέρει το όπλο του.

Για να πραγματοποιηθεί ένα κυνήγι στην Μεγάλη Βρετανία (Αγγλία, Σκοτία & Ουαλία) με το κυνηγετικό μας όπλο, είναι απαραίτητα τα ακόλουθα δικαιολογητικά.

1)    Διαβατήριο.

2)    Ευρωπαϊκό Δελτίο Κατοχής κυνηγετικού όπλου σε ισχύ (εκδίδεται από τις κατά τόπους αστυνομικές διευθύνσεις – για την Αθήνα θα πρέπει να επισκεφθείτε τη Γ.Α.Δ.Α. Η έκδοσή του διαρκεί έως 1 μήνα από την κατάθεση των δικαιολογητικών. Τόσο τουλάχιστον χρονικό διάστημα χρειαζόταν όταν γραφτηκε αυτό το άρθρο το 2007

3)    Βρετανική Άδεια Κατοχής κυνηγετικού όπλου (το λεγόμενο Gun Permit). Εκδίδεται στα τοπικά αστυνομικά τμήματα στην Βρετανία από τον οργανωτή της κυνηγετικής εκδρομής και η έκδοσή του διαρκεί έως 1 μήνα από την κατάθεση των δικαιολογητικών).

Τα δικαιολογητικά που απαιτούνται είναι το ευρωπαϊκό δελτίο κατοχής κυνηγετικού όπλου και φωτοτυπία διαβατηρίου ή ταυτότητας με λατινικούς χαρακτήρες.

Σε περίπτωση που δεν θα επιθυμούσατε να πάρετε το όπλο σας μαζί δύναται να νοικιάσετε όπλο από τον οργανωτή της εκδρομής. Σε αυτή την περίπτωση δεν είναι απαραίτητα το Ευρωπαϊκό Δελτίο Κατοχής και η Βρετανική Άδεια Κατοχής κυνηγετικού όπλου.

Το κυνήγι διεξάγεται από το πρωί στις 9:00 μέχρι τις 19:00 το απόγευμα. Η διαδικασία είναι σχετικά απλή. Το πρωινό σερβίρετε στις 7:00 το πρωί, οι οδηγοί μας παραλαμβάνουν περίπου μια ώρα μετά και μέχρι να πάρουμε θέση στη φυλάχτρα μας με όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό και να ξεκινήσουμε το κυνήγι, χρειαζόμαστε μία ακόμα περίπου ώρα. Αφού τελειώσουμε τη μέρα μας επιστέφουμε στο ξενοδοχείο για το βραδινό μας γεύμα. Στο ξενοδοχείο υπάρχει μπαράκι που μπορούμε να απολαύσουμε τη μπίρα μας μέχρι τις 23:00 το βράδυ, όπου και …σταματά το σερβίρισμα αλκοόλ από το νόμο.

filaktra

Κυνηγώντας στη Μεγάλη Βρετανία είναι σύνηθες κάθε κυνηγός να ρίχνει 250 φυσίγγια κατά την διάρκεια του κυνηγίου. Παρόλα αυτά το κυνήγι φάσσας με ομοιώματα (πλανούρια) είναι ιδιαίτερο και θέλει γνώση και υπομονή. Οι λόγοι που συχνά παρατηρείται μικρή «κάρπωση», ενώ ο τόπος που κυνηγάμε έχει πολλά πουλιά, είναι οι εξής:

– Ανεπαρκή κάλυψη στη φυλάκτρα μας (είμαστε 20–25 μέτρα από τα πλανούρια και η φάσσα έχει εκπληκτική όραση…).

– Το μάζεμα των θηραμάτων σε κάθε επιτυχή σκόπευση (άλλα πουλιά έρχονται στους κράχτες-ομοιώματα,  όσο εμείς ψάχνουμε το θήραμα…).

– Βροχή και αντίξοες καιρικές συνθήκες.

– Λάθος στήσιμο στα πλανούρια (πλήρης αποτυχία).

– Μακρινές τουφεκιές (η φάσσα σχεδόν πάντα σε ξεγελάει σχετικά με την απόσταση βολής).

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα πουλιά τρέφονται κυρίως 2 φορές την ημέρα (πρωί – απόγευμα). Άρα ο κύριος όγκος των πουλιών θα μας επισκεφθεί συνήθως τις μεσημεριανές ώρες. Αυτό συμβαίνει ιδίως το καλοκαίρι, όπου το ξημέρωμα είναι στις 3:30 το πρωί και η δύση του ηλίου μετά τις 23:00 το βράδυ. Τα πουλιά έρχονται μεμονωμένα και πολύ σπάνια τα συναντάμε σε μεγάλα κοπάδια (άνω των 10 ατόμων). Ο λόγος είναι ότι τα πουλιά δεν κοπαδιάζουν πριν την αποδημία που λαμβάνει χώρα περί τα τέλη Σεπτεμβρίου.

Το κόστος κυνηγίου της φάσσας στη Μεγάλη Βρετανία κοστίζει περίπου 350 ευρώ την ημέρα οπότε με 2.000 ευρώ μπορεί κάποιος να κάνει ένα απολαυστικό τετραήμερο κυνήγι. Σε αυτό το ποσό περιλαμβάνονται αεροπορικά εισιτήρια, θηράματα, ξενοδοχεία, διατροφή κ.λ.π. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνήσετε με τον οργανωτή κυνηγίου Μανώλη Μπακαντάκη στο τηλέφωνο 6972.333442. Ο κ Μπακαντάκης που είναι και ό ίδιος κυνηγός θα κανονίσει όλες τις διαδικασίες και λεπτομέρειες του ταξιδιού.

 


About the Author



Back to Top ↑