αγριοκουνελο limnos

Published on October 26th, 2014 | by Kynoclub

0

Κάποτε στη Λήμνο…

Κείμενο-Φώτο : Νίκος και Νάσος Φωτακόπουλος

Η Λήμνος είναι γνωστή για τα αγριοκούνελά της. Και όλοι γνωρίζουμε ότι αντιμετωπίζονται από τους κυνηγούς ως «θησαυρός», ενώ από τους αγρότες και τους χωρικούς… ως μάστιγα.

Ομως πέρα από τα αγριοκούνελα -για τα οποία έχουμε γράψει εδώ (ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΣ ΜΕ ΜΙΑ «ΜΑΣΤΙΓΑ»)

το νησί διαθέτει και πλούσια… πτηνοπανίδα όπως θα έλεγαν και οι θηραματολόγοι. Πέρδικες, ορτύκια, τρυγόνια, αγριοπερίστερα, υδρόβια και φασιανοί (!) προσφέρουν μια μεγάλη επιλογή στον κυνηγό που, εκτός από αγριοκούνελα, θέλει να κυνηγήσει και κάτι άλλο. ..

Βρεθήκαμε, λοιπόν, στο νησί για κυνήγι, μαζί με μπόλικα φυσίγγια μην τυχόν και… ξεμείνουμε από πυρομαχικά και η δοκιμή δεν γίνει σωστά. Οι ημερομηνίες έναρξης του κυνηγίου για τα διάφορα θηράματα ήταν ιδιαίτερα πολύπλοκες στο νησί και ως ένα σημείο ακατανόητες… Στις 15 του Σεπτέμβρη του 2012 λοιπόν, ξεκίνησε η κυνηγετική περίοδος μόνο για τα ορτύκια και τα τρυγόνια. Το κυνήγι του φασιανού ξεκίνησε στις 17, ενώ του αγριοκούνελου και της πέρδικας την Κυριακή 18 του μήνα! Προφανώς για να μην πάνε κάποιοι «πονηροί» για πέρδικες με το πρόσχημα του αγριοκούνελου.

Στα ρέματα…

 Να ‘μαστε, λοιπόν, το ξημέρωμα της 17ης του Σεπτέμβρη, ημέρα Σάββατο, μαζί με μερικές δεκάδες ακόμα κυνηγούς να ψάχνουμε για φασιανούς σε κάποιο ρέμα, χωρίς όμως να μπορούμε να τουφεκίσουμε τα (απαγορευμένα) κουνέλια που έφευγαν μπροστά από τους σκύλους για να χωθούν γρήγορα στις τρύπες τους. Το σκηνικό ήταν πολύ «επικίνδυνο» και θύμιζε… Λεγρενά σε ημέρα περάσματος! Κάνοντας την ανάγκη φιλότιμο, βγήκαμε καθυστερημένα για ένα ψάξιμο των ήδη… ψαγμένων, αφού η λογική επέβαλε προτεραιότητα στην ασφάλειά μας και όχι στην κάρπωση. Ομως το σκηνικό που ζήσαμε είχε πραγματικά πολύ ενδιαφέρον. Οι φασιανοί που κυνηγήσαμε ήταν αποτέλεσμα «εμπλουτισμού» και βρίσκονταν περιορισμένοι σε μερικές εκατοντάδες στρέμματα, δημιουργώντας συνθήκες συνωστισμού κυνηγών και σκύλων.

trigonia


Ποικιλία θηραμάτων σε μία μόνο κυνηγετική ημέρα.

-Το όριο κάρπωσης ήταν ένα πουλί ανά κυνηγό και οι περισσότεροι έβαλαν από έναν φασιανό στην τσάντα, έστω και… καχεκτικό. Κάνα δυο πουλιά που πιάσαμε στα χέρια ήταν πολύ αδύνατα, ενώ το είδος του φασιανού «απροσδιόριστο». Δεν χρειάζεται να δώσουμε εδώ περισσότερη έκταση για το αποτέλεσμα τέτοιων εμπλουτισμών και τους κινδύνους που μπορεί να συνεπάγεται για τα αυτόχθονα είδη, αλλά σίγουρα θα επανέλθουμε… Πολύ τουφεκίδι έπεσε στα αγριοπερίστερα που πέταγαν πάνω από τα κεφάλια μας, τα περισσότερα εκ των οποίων όμως ήταν «μιγάδες», παρά καθαρόαιμα αγριοπερίστερα. Όπως μας είπαν οι ντόπιοι, μακριά από τις αγροικίες επιτρέπεται το κυνήγι τους και δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, μια και όλοι τα θεωρούν «αδέσποτα». Άλλωστε, όλα αυτά τα πουλιά φωλιάζουν σε σπηλιές, σε απόκρημνα βράχια πάνω από τη θάλασσα.

 Οι πέρδικες…

Το κυνήγι των… μπασταρδοαγριοπερίστερων έχει καθιερωθεί στο νησί ως μια προσφορά σε όσους διατηρούν περιστερώνες, αφού τα «άγρια» ξελογιάζουν και τα ήμερα τραβώντας τα στις αποικίες τους. Ετσι τουλάχιστον μας είπαν οι γνωρίζοντες τα της … «περιστεροβολίας».

Ο πραγματικός «θησαυρός» είναι όμως η πέρδικα της Λήμνου! Είναι, ωστόσο, γενική πια η διαπίστωση ότι κάτι δεν πάει καλά και ο πληθυσμός της έχει μειωθεί σημαντικά. Δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν ότι πρέπει να απαγορευτεί το κυνήγι της για 3-4 χρόνια. «Δεν υπάρχουν τα πουλιά που υπήρχαν πριν από δέκα χρόνια», μας λέει ο Κώστας Τσαρπαλής που είναι παλιός κυνηγός και έχει ζήσει τις καλές εποχές αυτού του πουλιού. Από τη μια η εγκατάλειψη των καλλιεργειών στο μεγαλύτερο «ορεινό» μέρος του νησιού ως ασύμφορη και από την άλλη η εγκατάλειψη της καλλιέργειας χιλιάδων στρεμμάτων λόγω της επέλασης του αγριοκούνελου έχουν επιφέρει σημαντική μείωση των κοπαδιών. Υπάρχει, βέβαια, και η … «μόδα» του «περδικοκυνηγού».

agriokounela

Το όριο…

 Δεν είναι μόνο η μπεκάτσα της «μόδας», είναι και η πέρδικα, ειδικά όταν τα περδικοτόπια είναι προσιτά για εμάς τους καλοθρεμμένους που αποφεύγουμε τις κακοτοπιές και τις… οροσειρές, αλλά από την άλλη θέλουμε να βάλουμε και καμιά πέρδικα στο δισάκι μας. Οι περισσότεροι, λοιπόν, που βγήκαν για πέρδικες έκαναν ένα-δυο πουλιά, ενώ οι ελάχιστοι τυχεροί (και ικανοί) έφτασαν το όριο των τεσσάρων πουλιών. Εδώ όμως θα… γκρινιάξω πάλι: Το κυνήγι τις πέρδικας στη Λήμνο επιτρέπεται μόνο κάθε Κυριακή και για ένα σύνολο εννέα συνολικά ημερών.

Είναι, δηλαδή, σημαντικά περιορισμένο σε επιτρεπόμενες ημέρες, μια και απαγορεύεται Σάββατο και Τετάρτη όπως γίνεται σε άλλα νησιά. Είναι απορίας άξιο, λοιπόν, να υπάρχει τόσο σημαντικός περιορισμός στις κυνηγητικές εξόδους και από την άλλη το όριο κάρπωσης των τεσσάρων πουλιών να παραμένει σταθερό και ανέγγιχτο στα τέσσερα πουλιά. Προφανώς, οι αρμόδιοι προσεγγίζουν το θέμα διαφορετικά απ’ ό,τι ο γράφων.

Η πέρδικα της Λήμνου χρήζει προστασίας, αν και η φύση την προίκισε με έντονο ένστικτο αυτοπροστασίας και έτσι το… σόι της δεν κινδυνεύει από αφανισμό. Μόνο από τον άνθρωπο κινδυνεύει και από τις επιλογές του… Κατά τα άλλα το κυνήγι της στη Λήμνο γίνεται σε ποικιλία εδαφών που περιλαμβάνει από καλλιεργημένα σταροχώραφα, μποστάνια και αμπέλια, μέχρι βουνά με αδιαπέραστο αγκάθι που εξοντώνει σκύλους και κυνηγούς.

kinigooiΑπέραντος… θαυμασμός για τον φασιανό του Τριαντάφυλλου Τσαπτσαλή

Στιγμιότυπα εν πλω…

Στα ταξίδια με το καράβι προς τα νησιά πάντα έχεις την ευκαιρία να κάνεις διαπιστώσεις για το κυνοφιλικό, αλλά και γενικότερα για το ζωοφιλικό επίπεδο, που σε ορισμένες περιπτώσεις θυμίζει Μεσαίωνα…

Το αδύνατο σχεδόν σκελετωμένο Σέττερ το είδα δεμένο στο κατάστρωμα, αλλά δεν έδωσα σημασία μια και υπέθεσα ότι θα είχε κάποιο πρόσφατο πρόβλημα υγείας. Όταν όμως είδα τους ιδιοκτήτες του να προσπαθούν να το βάλουν σε ένα τόσο δα σκυλόκουτο μαζί με 2-3 ακόμα σκελετωμένα σκυλιά, τότε πραγματικά θύμωσα. «Γιατί είναι τόσο αδύνατα;» ρώτησα τον έναν από τους δύο μπαρμπάδες που τα έσερνε από τις αλυσίδες. «Έτσι πρέπει να είναι τα σκυλιά», μου είπε… αποστομώνοντάς με. Εξοργίστηκα! Είπα κάποια «σαν δεν ντρέπεστε», αλλά στου κουφού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα…

-Από μακριά τα πέρασα για Μπρακ των Πυρηναίων, Μπρακ της Ωβέρνης ή κάτι τέτοιο. Οταν όμως τα είδα από κοντά έπαθα σοκ. Ηταν δύο υπέροχα Πόιντερ με κομμένες ουρές. Ρώτησα τον ιδιοκτήτη των επίσης αλυσοδεμένων σκύλων γι’ αυτή την… καινοτομία: – «Δεν τις έκοψα εγώ τις ουρές», μου απάντησε βλέποντας την απορία μου για το οικτρό θέαμα των σκύλων του. «Αυτός από τον οποίο τα πήρα έκοψε τις ουρές». Δεν συνέχισα την κουβέντα μαζί του. Προσπάθησα μόνο να απαθανατίσω το «θέαμα», πριν τα σκυλιά μπουν στο φορτηγάκι με προορισμό τη Νάξο..

anoura

Υστερόγραφα…

-Αρκετοί κυνηγοί κυνηγούσαν χωρίς το υποχρεωτικό από τον νόμο πορτοκαλί γιλέκο φασιανούς, πέρδικες και αγριοκούνελα, αλλά δεν μάθαμε αν η (παρούσα) θηροφυλακή έκανε κάποια μήνυση ή έστω σύσταση.

-Κατά τα άλλα κάποιος κυνηγός κατέληξε στο τοπικό νοσοκομείο, για να του βγάλουν οι γιατροί κάμποσα σκάγια που έφαγε, ευτυχώς στην πλάτη. Αν όμως τα έτρωγε στα μάτια, τότε θα μιλούσαμε για δράμα και όχι για ατύχημα.

-Μια ευγενική πρόσκληση δεχτήκαμε τις ημέρες που μείναμε στη Λήμνο για ένα καλό ορτυκοκυνήγι σε πουλιά που… είχε κατεβάσει κάποιο μηχανάκι! Η πρόσκληση ήρθε από κάποιο φίλο, που τον κάλεσε κάποιος φίλος του φίλου, ω φίλε… Φυσικά πήγαμε αλλού!

-Οπως και στα περισσότερα νησιά, αρκετοί ντόπιοι έχουν μανία να αφήνουν τους σκύλους τους δεμένους κάτω από τον καυτό ήλιο, χωρίς ίσκιο, συνήθως σε βαρέλια που χρησιμοποιούνται σαν σκυλόσπιτα. Το ίδιο ισχύει για γαϊδούρια, άλογα κ.ά.

-Δεν μας πέφτει λόγος, αλλά όσο να ‘ναι μια κουβέντα μπορούμε να την πούμε: Η απελευθέρωση μπασταρδοφασιανών σε ένα νησί σαν τη Λήμνο μόνο κινδύνους μπορεί να κρύβει για την πέρδικα. Γι’ αυτό καλό θα είναι ο δραστήριος τοπικός Κυνηγετικός Σύλλογος να συμβουλευτεί και κανέναν θηραματολόγο…


About the Author



Back to Top ↑